Ahmet Hikmet Müftüoğlu
Müftüoğlu Ahmed Hikmet (1870–1927), edebiyat hayatına Servet-i Fünûn dönemiyle başlayıp, daha sonra Türkçülük ve Yeni Lisan hareketinin en önemli savunucularından biri haline gelen, hem diplomatik kariyeriyle hem de kaleme aldığı eserlerle Türk milliyetçiliğinin kültürel inşasına katkıda bulunmuş seçkin bir aydındır. Galatasaray Sultanisi’ndeki öğrencilik yıllarında başlayan edebî yolculuğunu, Tevfik Fikret ve Ahmet Haşim gibi önemli isimlerle kurduğu yakın ilişkilerle zenginleştiren yazar; başlangıçta ağır ve hayalperest bir dille Haristan ve Gülistan gibi eserler vermişken, II. Meşrutiyet sonrasında milli değerlere yönelerek Türkçülük ülküsünü benimsemiştir. Özellikle Turancılık idealini işlediği romanı Gönül Hanım ve milli edebiyatın mihenk taşlarından biri sayılan, sade Türkçe ile kaleme aldığı hikâyelerden oluşan Çağlayanlar adlı eseriyle Türkçülük düşüncesinin hem edebî hem de fikirsel gelişiminde kritik bir rol oynamıştır. Türk Derneği ve Türk Yurdu Derneği’nin kuruluşunda aldığı aktif görevlerin yanı sıra, bir diplomat ve devlet adamı olarak Halife Abdülmecid Efendi’nin başmabeyinciliği ile Cumhuriyet döneminde Hariciye Müsteşarlığı gibi önemli vazifeler üstlenen Ahmed Hikmet, 1927 yılında vefatına kadar geçen ömrünü Türk kültürünün ve milli şuurun gelişmesine vakfetmiş, edebiyatımızda estetikten millî bilince geçişin en yetkin örneklerini sunmuş bir kalemdir.
